In memory of Rachel Corrie (1979-2003)
مروز دوستی برایم پتیشنی در باره راشل کوری فرستاد که این پایین است و خواهش میکنم همه امضا کنید.
راشل کوری یک دختر 24 ساله امریکایی بود که در سن 24 سالگی جلو بولدوزرهای اسراییلی که میخواستند خانه های فلسطینی ها را در شهر رفح خراب کنند ایستاد. راننده بولدوزر با خونسردی راشل را زیر کرد و او را کشت. این جنایت در امریکا انعکاس خیلی کمی پیدا کرد و هنوز هم پرونده این قتل عمد بسته نشده است.
در سال 2003 پس از مرگ راشل نامه های او توسط روزنامه گاردین منتشر شد که من در آن هنگام در وبلاگم ترجمه اش را گذاشته بودم . لینک نامه های او را اینجا میگذارم . وقتی این نامه ها را میخوانید به یاد بیاورید که نویسنده این نامه ها یک دختر 24 ساله بود که خانه را تنها برای خودش نمی خواست. دختری که از امریکا بلند شد و به فلسطین رفت تا از کشته شدن کودکان فلسطینی جلوگیری کند. حتما خیلی ها او را و خانواده اش را برای مرگ او سرزنش کرده اند و خواهند کرد. از همان دسته که میگویند چرا باید کسی برای آزادی ایران مبارزه کند؟ چرا اصلا طرف سیاست برویم؟ از آن قماش که میگویند این تقصیر زندانی سیاسی است که اعدام میشود . گناه از اشرفی است که مورد حمله نیروهای عراقی قرار میگیرد. تقصیر
از ندا بود که جلو گلوله ایستاد و گناه از پناهنده سیاسی است ا
در طول تاریخ اکثریت انسانها سرشان به کار خودشان است و دنبال یک زندگی عادی هستند. انسانهای انگشت شماری هستند که زندگی خود را وقف بهبود زندگی دیگران میکنند. اینها عجیب هستند. اینها انسانهای غیر عادی هستند و فهمیدن انگیزه آنها برای انسانهای معمولی سخت است. اما همه پیشرفت بشریت توسط همین عده خاص به وجود آمده است. آنها که از صف روزمرگی بیرون آمدند و مهر خود را بر بشریت زدند. روزی هشت ساعت کار- بیمه بیکاری- تساوی حقوق زن و مرد در کشورهای پیشرفته و عدم تبعیض نژادی...همه دستاورد مبارزه این دسته از انسانها است.
راشل کوری هم یکی از این ستارگان بود و هست. یادش گرامی باد.
نامه هایش را اینحا بخوانید:
.jpg)
